Inleiding
Perfectie bestaat niet. Toch verwachten we van onszelf dat we het wel moeten bereiken. Zeker als we naast iemand leven met een verslaving, wordt de druk om “het goede voorbeeld” te geven vaak nog groter. In mijn vorige blog vertelde ik waarom naasten zo hard streven naar perfectie: overtuigingen die we van thuis meekregen, gewoontes die diep ingebakken zitten, en de neiging om de verantwoordelijkheid van de verslaving op onszelf te leggen.
Vandaag wil ik stilstaan bij de vraag: hoe herken je dit streven naar perfectie in jezelf – en hoe ga je ermee om?
Hoe herken je dat je naar perfectie streeft?
Ik neem je even mee in mijn eigen verhaal.
1) Je luistert liever naar het kritische stemmetje dan naar je innerlijke stem
Van kleins af aan kreeg ik kritiek van mijn verslaafde nonkel. Nooit iets positiefs, altijd kleinerend. Die stem nam ik mee in mijn volwassen leven. Later, toen ik samenleefde met een verslaafde partner, hoorde ik vaak: “je bent juist zoals mijn mama.” En in plaats van mijn buikgevoel te vertrouwen, dacht ik: “misschien ligt het wel aan mij… ik ben ook niet perfect.”
Dit stemmetje kan ook naargelang je leven gevoed worden door minder goede ervaringen in diverse relaties: partner, vrienden, leerkrachten,..
2) Je vertrouwt de omgeving meer dan jezelf
Wanneer je een raar buikgevoel hebt, kan je dat heel makkelijk wegduwen. Zo herinner ik me de eerste ontmoeting met mijn ex. Iets in mij voelde dat er iets niet klopte. En toch vertrouwde ik meer op mijn vrienden die zeiden: “Ach, misschien ben je gewoon wat zelfdestructief, dat gaat wel over.” Door vroegere ervaringen was ik geneigd mezelf te wantrouwen en de buitenwereld meer te geloven dan mijn eigen gevoel.
3) Je verdooft jezelf en neemt schuld op die niet van jou is
Naasten slikken hun emoties vaak in, bang om de verslaafde “te ontmaskeren” of zichzelf kwetsbaar te tonen. Dat verdoven kan subtiel zijn: doen alsof het je niet raakt, maar ook letterlijk je gevoelens afvlakken om het vol te houden.
Het is eigenlijk een heel typisch patroon: de verslaafde grijpt naar drank, drugs, geld of medicatie om zichzelf te verdoven, en wij – als naasten – doen het op onze manier ook. Wij met stilte, schuldgevoel en overmatig verantwoordelijkheidsgevoel.
En als er kritiek komt, nemen we het onszelf kwalijk. Voor de verslaafde wordt dat soms zelfs een spel: “jij bent ook verslaafd hoor” of “jij moet beter voor jezelf zorgen.”
4) Je zoekt bewijs, maar doet alsof alles normaal is
Je voelt wantrouwen maar je stopt het weg. Toch zoek je naar sporen: berichten, geld, drank, drugs. Je doet alsof je kalm blijft, maar vanbinnen brandt de onrust.
5) Je wil bij iedereen goed staan
Of het nu familie, vrienden of werk is – je wil dat iedereen jou sterk ziet. Zelfs wanneer je eigen brandstof allang op is, blijf je maar doorgaan.
Dit streven naar perfectie komt van de angst dat jij de oorzaak zou zijn van andermans verslaving.
Hoe kun je hiermee omgaan?
Het erkennen is de eerste stap. Daarna kan je oefenen met loslaten en mildheid voor jezelf.
1) Schrijf je gevoelens neer
Twijfel je? Ben je in de war? Zet het op papier. Wat denk je echt over jezelf?
2) Zoek je overtuigingen
Welke zinnen draag je mee vanuit je jeugd of relaties? Bijvoorbeeld: “ik ben niet gemakkelijk”, “ik ben niet goed genoeg”.
Welke zinnen komen steeds terug?
3) Stel jezelf de vraag: wat zou een vriend zeggen?
Of zelfs: “Wat zou een dier dat mij onvoorwaardelijk graag ziet, zeggen als die hoort wat ik over mezelf denk?”
4) Wees je eigen beste vriend
Kies mildheid voor jezelf i.p.v. kritiek. Wat zou jij zelf als advies geven als een vriend met soortgelijk probleem naar jou komt?
5) Zoek steun
Als praten met je omgeving niet veilig voelt, ga in gesprek met een professional.
Zie je door het bos de bomen nietmeer en weet je nietmeer wie zich specialiseert voor naasten?
Ik zelf ben expert in het begeleiden van naasten van verslaafden, daarnaast ben ik ook nog eens ervaringsdeskundige wat ervoor zorgt dat ik mij heel goed kan inleven in wat je voelt en meemaakt.
Ik werk met methodes die helpen om van ‘chaos in jezelf’ terug naar ‘thuiskomen in jezelf’ te gaan.
Perfectie loslaten = ruimte maken voor heling
We leven in een maatschappij waar “gewoon doorgaan” vaak de norm is. Maar verslaving is een familieziekte: wat de verslaafde meemaakt, laat sporen achter bij iedereen in het gezin. Het is dus normaal dat je pedalen verliest. Net dan is het belangrijk om bij te tanken – door je gevoelens toe te laten, door steun te zoeken en door jezelf niet langer opzij te zetten.
Herken jij jezelf in dit verhaal?
Dan weet ik hoe moeilijk het kan zijn om de stap naar hulp te zetten. Vaak proberen we alles zelf te dragen, of streven we naar perfectie om te bewijzen dat we het aankunnen.
“If we are no longer able to change the situation, we are challenged to change ourselves.” – Viktor Frankl
Daarom wil ik het je makkelijker maken:
Als eerste stap geef ik je 50% korting op de sessies die starten midden september, wanneer je een gratis kennismakingsgesprek boekt vóór 31 augustus. (Het gesprek zelf mag later doorgaan, maar boek het ten laatste die dag in).
Dat wil dus zeggen dat je voor 4 weken coaching van 10u in totaal €75 betaald. Het is voor iedereen toegankelijk: de sessies gaan door online met maximum 10 personen. Tussendoor krijg je ook opdrachten. Wat kun je verwachten? In deze sessies krijg de ruimte om te ventileren en wordt je in contact gebracht met gelijkgestemden. Je krijgt kracht gerichte oefeningen en je leert hierover reflecteren. Je voelt je gehoord, voelt je nietmeer alleen en voelt je krachtiger naast de verslaafde.
Je hoeft dit niet alleen te dragen. Dit cadeau is bedoeld als een zachte duw: een begin van meer ruimte voor jezelf. Jij verdient een cadeau voor jezelf dat je heel je leven zal meenemen.
Je verdient het om terug thuis te komen in jezelf!
Veel liefs
Charline
Cookiebeleid